We are in trouble

- افسرده ام.

+ خب افسرده نباش.

- بدبین شدم به همه.

+ خب بدبین نباش!

---

تا جایی که من فهمیدم جامعه ما علاقه نداره وجود بیماری های روانی رو بپیذیره و همچنان قراره واژه روانی فقط کاربرد تحقیرآمیز داشته باشه. بیش فعالی، افسردگی، مازوخیسم و ...; هنوز خیلی راه داریم تا این که بپذیریم این سبک از بیماری ها هم وجود دارن و تازه بعدش باید عبور کنیم از حس ترحم اعضای جامعه نسبت به مبتلایان تا بلاخره برسیم به جایی که یکی متقاعد بشه به سمت درمان بره. چون خیلی از خلقیات و حتی بدرفتاری ها از دید ما بیماری نیستن و اون ها رو منوط به ذات افراد می دونیم، اعتقادی هم به درمان پذیر بودنشون نداریم. به طور مثال خیلی ها اصلا باور ندارن که یه شخص شکّاک یا بدبین قابل درست شدن باشه و تصورشون اینه که طرف بای دیفالت و فور اِوِر همینه که هست.

از عوامل دیگه ای که باعث میشه هیچ وقت به یک روانشناس/روانپزشک مراجعه نکنیم اینه که فکر می کنیم خودمون می تونیم حلش کنیم ولی ای دریغ که حتی خودتون نمی تونید تشخیصش بدید چه برسه به حل و این داستان ها! علاوه بر این، مشکلات روانی به شکل تدریجی در افراد گسترش پیدا می کنند و این باعث میشه علی رغم خطری که دارند، از سوی خود فرد قابل تشخیص نباشن و این مشکل به نوعی به شخصیت فرد اتچ بشه و کار رو سخت کنه.

همون طور که گفتم جامعه هستیم که اعتقادی به روان شناس/روان پزشک نداریم و به جایی رسیدیم که بیماری هایی مثل بدبینی، مثل ضعف منطق و خیلی چیزای دیگه، که راه حل های خیلی آسونی هم دارند، به طور گسترده در همه طیف های جامعه وجود داشته باشه. بماند که عواقب این فراگیری تا چه حد زیاده، بماند.