To Leave Here

(این متن را در روزهایی می نویسم که حدود 20 درصد از پروژه مهاجرتم سپری شده است)
اولین مرحله مهاجرت برای من این است که بفهمم چرا می خواهم بروم و قرار است این رفتن به کجا ختم شود. اوایل برای این که آگاهانه تصمیم گرفته باشم دنبال صد دلیل بودم که چرا باید ماند یا رفت و هر از گاهی اگر به نکته ای می رسیدم در دفتر مهاجرتم یادداشت می کردم. این ها را می نوشتم که بعدها دیگر پشیمان نشوم. بعد از خدمت سربازی که با بطن حقیقی حکومت زیبای ایران آشنا شدم فهمیدم تفاوت های اساسی بین من و اینجا که هستم وجود دارد و به یقیین رسیدم ماندنم برای اطرافم و خودم مضر است! مختصر بگویم من برای آزادی افراد، حقوقشان، زندگی به دور از کینه، نظم، وفای به عهد و گسترش صلح اهمیت قائلم. ابدا شیفته آدم های آن طرف دنیا نیستم. تصورم این نیست که آن جا راه برای پیشرفت باز است چرا که اینجا هم فرصت های فراوانی وجود دارد ولی قالب فرهنگ خوبمان را نمی پذیرم و این شاید سلیقه شخصی باشد.

بعد از این که از خواب زمستانی ام نجات پیدا کردم از درون خودم تحقیقات شروع شد. ویژگی های شخصیتی و رفتاری ام را مدام تحلیل کردم تا علایق و استعداد هایم را کشف کنم، بر اساس آن ها هدف مشخص کنم و مسیرم را ترسیم کنم. معادلات زیادی به دست آمد و مدت ها زمان برد تا با حل این ها از سردرگمی خارج شوم.
کشور مقصد را به چند دلیل آلمان یا اتریش انتخاب کردم. اول آن که یاد گرفتن زبان آلمانی یک میانبر بود تا بتوانم به مسیر رقابت برسم. به جمع یک درصدی می پیوستم که 8 درصد منابع علمی را در اختیار دارند و در کل شانس راهیابی برایم بالا می رفت. البته عواملی چون هزینه زندگی و منش اجتماعی هم در این انتخابم تاثیرگذار بود.
ایپریل 2014 شروع کردم به یادگیری زبان آلمانی و طی 3 ماه یک هشتم از آنچه که لازم بود را یاد گرفتم. در کنار زبان آلمانی نرم یک نرم افزار مهندسی را کاملا هنری یاد گرفتم. زبان انگلیس را میخواستم شروع کنم که رسیدم به خدمت سربازی و همه چیز برای بیست و یک ماه (یعنی تا ابتدای آگست 2017 ) متوقف شد. از پیله خارج شدم و توانستم در یک دانشگاه سطح پایین لوکوموتیو باشم. در این جا چند خط به رزومه ای که فقط شامل اسمم بود اضافه شد.
و حالا مارچ 2017 یادگیری زبان انگلیسی را از سر گرفتم و در مجموع امیدوارم ابتدای آگست 2021 برای همیشه از ایران زیبا و بسیار گل و بلبل رفته باشم.